As tres xacias

É tempo de troula

2007-01-29T00:44:00.000+01:00

Chegou xaneiro, e con el os exames da universidade.

Todo perde cor,

as rúas, os cines, os bares...a catedral...

Énchense as bibliotecas...

nas fiestras as pingas esbaran mentres a cabeza intenta estudar: "a histoloxía é a ciencia que estuda os texidos...

É tempo de troula,

a tan so 21 días de finalizar os exames Santiago xa berra cantos de felicidade

e eu...

proclamo liberdade

NA BIBLIOTECA

2007-01-23T15:04:00.000+01:00

Desde aquí podo ver todos os tellados da cidade
a choiva pingando e repiqueteando no ventanal...
...ábrese a porta, entra un mozo cargado con libros de historias xa esquecidas

Mírote, segues explicándome todas as teorías das migracións dun pobo de nome impronunciábel...
decátaste de que te observo
sorrisme,
baixo a mirada e repito as 238 datas de memoria:
no 410 Alarico chega a Italia, no 411 os alanos á Lusitania.......

RERCORDOS DE VICTORIA

2006-11-30T15:18:00.000+01:00

Baixo a lúa gris nunha noite de xiada acertei as verbas de VICTORIA que me asubiabas á orella. Agora, coa marcha da lúa, a pel berra tristes cantigas e a Catedral rexorde das cinzas proclamando libertade.
Aquela noite, mentres a lúa era nova, sentín que o mundo era meu:
berros de independença soaban polas rúas, caricias percorrían o corpo, lume xurdía delas...
Aquí, os recordos brotan unidos aos esquíos da Carballeira

GALIZA BABY!!

2006-11-26T18:04:00.000+01:00

A piques de chegar decembro, decateime de que aínda te botaba de menos.
De repente vinme metida nunha canción dos anos 80, borracha de wisky barato, con Antón.
Dicíame que era a súa Lady Blue e os nosos bicos sabían a Independença.

Estabamos na Galiza, Baby!!

( Este ralato independente contén versos de Piratas, Fito e Bunbury)

Vai dedicado a Antón (aínda que non o sepa), á Sandra, Patu e Antía en xeral e o resto das rapazas en concreto.

INVERNO

2006-11-23T20:19:00.000+01:00

Corrimos baixo os soportais das rúas de

Santiago,

ti ollachesme inquedo,

eu asubiei verbas de auga

que escorregaban polo teu corpo.

Na catedral o sol fiaba camiños

baixo o ceo estrelado

NOVEMBRO

2006-11-23T15:27:00.000+01:00

En Santiago chove todos os días
as rúas

cheiran a monotonía

Os muros das casas

da rúa do Vilar

inundánnos o corazón de musgo

e ti sempre queres sair sen paraugas

e a min humedéceseme a ialma...

SOÑOS

2006-11-21T20:32:00.000+01:00

Fiei soños na procura do futuro
descubrín bagoas onde eles afogan
As poutas dos lobos
argárdannos inquedos
mentres o sol esbaécese
no ceo

2006-11-16T01:08:00.000+01:00

Cando Mariña
chora
as bágoas
estouran o
cristal...
tlin tlin tlin tlin tlin
tlintlin tlintlintlin.....
......CRAKS!!!!
......!!!!!!! !!!! !!! !! !

19 outubro - Santiago

2006-10-20T04:02:00.000+02:00

Cando o ceo escorrega,
as pedras choran
e a lúa estremece

As Xacias pérdense no rio...

TRISTÁN E ISOLDA

2006-10-14T20:40:00.001+02:00

Su amor no acabó en un reino.

Según la leyenda, Marke derrotó a los irlandeses, reconstruyó el castillo D'or y reinó la paz hasta el fin de sus días.

Isolda enterró a Tristán bajo las cenizas de las ruinas romanas y plantó dos sauces en su tumba que crecieron entrelazados eternamente

Luego desapareció

A luz do día fuxiu polas fiestras que berraban

cantigas de soidade.

Correu polas sendas de pedra

e voou en bimbias de ouro.

O seu amor ficara sentado naquelas

laranxas douradas que brilaban

día a día

en beizos de eternidade

SETEMBRO

2006-09-19T21:26:00.000+02:00

Esvaécese

lembrando

recordos

nenez

AGOSTO

2006-09-13T16:57:00.000+02:00

Chegou crendo en fadas,
marchou pensando en xigantes
Xirou nunha ruleta
como as pombas no fallado.
Sempre soñou con ela,
mais a felicidade é un
pequeno fío que foxe
nas mañas de frío.
Sí
Aquel agosto entrara na súa vida

AGOSTO

2006-08-22T22:42:00.000+02:00

No mes de agosto aprendeche a bicarme con palabras de lume e a falarme con bicos de sal

...deses que escocen o corazón

No mes de agosto xogabas coa area entre os dedos nas noites de lúa chea porque

...dicías que era cando mellor se via o Sol

No mes de agosto ensinachesme a dicir palabras de sal

...mais eu só souben darche bicos de lume

deses que só se soñan nas noites de lúa chea

XULLO

2006-08-07T14:16:00.000+02:00

Fuxiu como a praia nos meses de inverno

esquecendo que eu

xa era grande.

Naufragou nos ríos de costa

e renaceu en Compostela,

onde os ríos e os mares

botan raíces profundas

que agonizan na Galiza destes

tempos

XUÑO

2006-06-18T15:19:00.000+02:00

Fuximos como os gatos nas mañas
de inverno.
Caeu en nós a melancolía do mar
e sentimos como morrian os soños.
Hoxe nada semella igual;
as rúas desbordan ledicia
as nubes agazápanse no ceo
Xuño...
esperta entre silenzos de tenrrura

CÍES

2006-05-29T13:55:00.001+02:00

Nunca esquecerei o sol agazapandose no ceo á tardiña da alba.
A praia, os cormoráns, as gaivotas susurrando silenzos de brétema.
A xente, as risas, as frases, as tendas, os xeados, as camiñatas, as estrelas, a crema solar, o mar...

Estes dous días borraron as feridas do inverrno e fixeron que os monstruos se escondesen baixo as mantas, para que nós
ollasemos o sol.

En recordo a excursión das Cíes.
Dedicado a: Ana e Susi (esas letras), Bea,Camilo, María D.,María L, Marcos, Olmedo, Patu, Noelia, Sandra, Sonia, Soraya, Yoana e Zaira

MAIO

2006-05-22T14:49:00.000+02:00

Fixéronnos cuspir alentos de sangue

derramar soños de trapo

e beber sons de enfermidade

Quixeron esmagar a felicidade,

pero...

Nietsche non tiña razón,

o eterno retorno non voltará

e os monstruos esconderanse

agazapados

nas cabernas dos lobos,

a espera da chegada do

outono.

CARTA DA ASASINADA

2006-04-26T21:52:00.000+02:00

O meu sentimento é como cuspir auga nesta rocha que parte en cristais os meus ollos, ese sentimento que esvarou por todo o meu corpo.

Neste mar en calma xamais renaceu a flor que brillaba coma o sol, neste día escuro, no cal, a palabra amor sábeme a rancio.

Recordo aquela maxia, aquela tarde, aquel día de inverno, aquela xerra que caeu contra o silenzo. Aqueles días produciron en min o sentir daquela rocha cravándome as unllas coma ese animal.

coma ti

Celia e Soraya

En recordo a semana de poesía do ano pasado (Igor Lugrís e María Lado) e á deste ano (Carlos Negro e Enma Couceiro), que volveu ser inolvidábel.

2006-04-23T22:01:00.000+02:00

Beberás
os bicos que foron escritos
para ti
nestes días
que nos han devolver
o mes de abril.

Nunca te esquecerei
nin a ti
nin á lúa
que se repite no balcón
dos teus ollos.

Non te esquecerei
aínda que
nun destos días
morra
a morte.

ABRIL

2006-04-22T15:11:00.004+02:00

Alba naceu ó amencer
mentres en Santiago chovían pingas de libertade
Medrou crendo en fadas, sereas, meigas...
ela era a princesa.
Os anos pasaban, as ilusións infantís desvanecíanse
nos espellos da casa
Medraba a pasos axigantados
e soñaba con fuxir do fogar do amado
Quizais non coñecía o mundo,
pero ela desexabao.
Rematou bioloxía, fixo as maletas,
colleu o autobús dos soños
(o que as 12 da noite sería unha cabaza de silenzo),
e fuxiu.

Hoxe, vinte anos despois, sabe que os soños son
ferramentas traizoeiras
e cada amencer de abril berra berros de libertade

ABRIL

2006-04-16T15:30:00.000+02:00

" April is the cruellest month

breeding lilacs out of the dead land

mixing memory

and desire" T.S. Eliot

Abril é o mes máis cruel

mais ti non mo dixeches,

condenándome a ser

Beatriz Lesbia ou calquera outra,

mentres as noites as horas e os días

corrían para fuxir de nós,

nós, que nunca conseguimos

vencer

a tentación do poeta.

(Para todos os meus mitos: os que caeron, os que volveron ou aos novos sen máis)

XACIAS

2006-03-17T14:34:00.000+01:00

Fedorentos soños
cuspían sons
incontrolábels
de profunda soidade, mentres
xogaban nos patios das rúas
berrando berros de libertade

MARZO

2006-03-09T21:42:00.000+01:00

Marzo chorou bágoas de máscaras e perrucas.
El buscouna na neve invernal
mentres a paixón primaveral chegaba en ferrari
Buscouna desesperadamente,
na casa
nas rúas
nos parques
nos bares,
en cada botella
Ela soñadora lía a George Sand
esperando núa a chegada da lúa
Aquel día de marzo, entre viño e viño, atopáronse
Ela brindou por el
El pousou a botella no chan e dixo:
-Quérote

E dende entón, ano tras ano, rememoran o seu amor NA FEIRA DO VIÑO

NAO POSO VIVER SEM TI

2006-03-09T21:31:00.000+01:00

Espumantes brotan as bágoas
do teu destino
Imaxinando soños fedorentos
somerxidos nos recordos do océano.
Non!!!
non esqueces a dor dos ósos,
o son da carballeira
batendo no lume das árbores
que rememoran caricias de ledicia
escuras e traizoeiras
berrando

Libertade

ti...............eu

2006-02-22T10:40:00.000+01:00

Eu penseite entre as follas dos libros.
Ti soñabas con viaxar a Ulan Bator.

Eu escribía en dadá no cristal.
Ti odiabas aos deuses nos días de inverno.

Eu Xohana.
Ti Carlos.

Os dous amámonos en silenzo

ela..............el

2006-02-15T21:42:00.000+01:00

Ela, apareceu entre os días das horas.
El, mirouna deitada no orballo da xente.

Ela, pescudaba segredos no ceo.
El, choraba bágoas entolecidas

os dous vivían unha vida sem palavras...

NOMEEMON

2006-02-09T14:40:00.000+01:00

Ríos da cor do ceo,
mares que desbordan recordos,
soños cheos de maxia
Prados de clorofila
Cargados de branco os montes,
lagos profundos e escuros
reflexando cabelos de nenos.
Xigantes cheos de mortos.
Rúas silenzosas antigas,
dozura xorde nelas.
Navegan no ceo barcos
fíos dourados e prata

Nomeemon somerxe das augas

Por marabillosa que a vida sexa todo carece de perfección. Ahí atópase o encanto pequena.

Para Antía

MEDEA

2006-02-03T20:41:00.000+01:00

Fixéstesme abandonar todo o pasado,pero nunca renunciei á lingua.
Falaba soa en todos os recunchos do cuarto, e nas rúas berraba e berraba,e no teatro, e a xente descoñecida miraba de esguello para min.
Mais un día farteime, e fun Medea, e con trece verbas cheas de xenreira e odio arrinqueiche a alma e as entrañas.
As palabras inundáronche os ollos e cando as choraches volveron a rexundir coma Fénix.

A Xenevra.

ALEIXANDRE

2006-02-02T22:34:00.000+01:00

De neno soñaba con ser pirata, logo boxeador e mais tarde futbolísta. Con dez anos os coches e as motos fascinábano e aos quince adoraba o xadrez.

Sempre tivo soños, a maioría non se cumpriron.
Rematou políticas e entrou na administración.
As fantasías da nenez desapareceran, U2 xa non daba concertos e Zapatero falaba do estatuto catalán.
Solitario,
bagaba polas beirarúas de Barcelona pensando na súa terra.
Estaba lonxe, mais na súa imaxinación, afogábao.
A súa vida xiraba nunha ruleta de cravos (como aqueles dos que falaba Rosalía) na que el era a garza do destino.

A lei antitabaco seguía o seu camiño, aumentaban as secas e os incendios, non paraban os tsunamis
mais el
logrou o que quería

Voltar a Galiza

(Para un soñador nato)

FEBREIRO

2006-02-02T22:20:00.000+01:00

O neto do tempo chega con máscaras e perrucas de ledicia.
A neve invernal comeza derreter,
mentres os cantos da primavera son xordos e lonxanos.
O silenzo da dor retorna con furia
berrando versos de victoria
que afondan na caverna do lobo

DESILUSIÓNS

2006-01-13T16:06:00.000+01:00

As pantasmas asoladoras petaron na porta.
Escondícheste baixo a cama e eu empuñei a forza das entrañas.
Quizais foi o medo quen te fixo desaparecer, ou fun eu coa miña ialma ferida quen rachou os versos de victoria que resoaban
na túa boca.
Berrei todas as verbas que o inverno tapou
Proclamei os pensamentos da túa mente
Asubiei todos os cantares do vento
Chorei todas as bágoas que derramou o mar.

Sen embargo, anos despois, sinto que as verbas só resoaron na miña cabeza.

Iste relato non iba ser publicado hoxe, poque a tan só un día da miña maioría de idade o título "Desilusións" non é o máis axeitado.Sen embargo buscando entre papeis atopeino, penso que é vello, pero por falta de ideas publiqueino, xa que as veces é máis difícil expresar a ledicia que a tristura.

XANEIRO

2006-01-09T22:18:00.000+01:00

Xaneiro xorde entre nubes de tristura.
Silenzoso e traicioeiro proclama liberdade mentres as raíces navideñas morren no recordo.
Volven as largas mañás faltas de café, os sons da carballeira recordándome o que son e o que teño, os esquíos que amosan ledicia, as clases cargadas de aburrimento...
Xaneiro sempre somerxe do pasado e berra futuro, mentres a maioría de idade chega con novas ilusións e preguntas que no comezo do ano semellan lonxe.

...demasiado lonxe...

A monotonía xorde da indiferenza!!!

REMATA DECEMBRO¡¡¡

2005-12-31T15:32:00.000+01:00

Fuxe o ano.
Escapa como os raios de sol que entran pola ventá nas mañás de inverno, sempre rodeado de festas, fúgase decembro.
Unha cea, unha celebración, unha xoldra, un brindis pola felicidade...
Chega o 2006, e como din..."Ano novo, vida nova"
Non sei se será certo, mais penso que neste ano que entra as nosas vidas (miñas nenas) cambiarán moito. Aínda así, sei que seguirán as xoldras, as largas conversas acompañadas do café, as risas que dan vida, as pelis nos días de frío, as amizades incondicionais, os días que semellan segundos...

Sei que o 2006 será un ano inolvidábel¡¡¡

NOITEBOA

2005-12-24T15:46:00.000+01:00

Xurxo era daquela clase de tipos que susurraba cancións de Sabina nas noites de luar.
Sempre soñara con voar por riba do mar e sentir as ondas rachando nas súas ás. A imaxinación desbordaba na súa cabeza mentres Sabina cantaba "ruido, ruido demasiado ruido..."
Aquel día sentiu que os seus soños se cumpriran. Era alta, loira e o seu ollar facíalle lataxar o corazón
-Chámome Carme
-Eu Xurxo
(Sentindo que as pernas deixaban de existir)
Dende entón todos os días son Noiteboa, todas as horas semellan segundos.
Mentres que ela,
é daquela clase de tipas que escoitan a Sabina nos días de nadal.

THE HEAVEN IS IN YOUR MIND

2005-12-16T22:00:00.000+01:00

Chorando coma unha tola e coas mans cheas de sangue, entrou no baño do único bar que había por alí cerca.
Baixou a tapa do váter e sentouse.
Permaneceu alí queda moitos minutos mirando para a porta.
De súpeto leu unha frase, que debía de estar en inglés.
Ela non a entendía, mais aquelas parecéronlle as verbas máis bonitas do mundo.
Repetiunas e repetiunas na súa cabeza

até esquecer que se chamaba Lola.

Até esquecer o fedor da morte.

até esquecer que o paraíso estaba na súa loucura.

Con este relato despídome por unha boa temporada, a ver se a inspiración ven a min.

DECEMBRO

2005-12-01T21:10:00.002+01:00

Mentres a neve percorre o meu corpo

de esparto...

...as luces inundan a rúa...

...o son navideño resoa na miña cabeza...

Silenzosa

sinto que o sol se derruba

nas lagoas dos teus

desertos

ESPERTAR

2005-11-23T12:23:00.000+01:00

Rachan as ondas no mar do teu silenzo,
esquece que morres de loucura
somerxéndote nas verbas do océano

A FUGA

2005-11-18T21:51:00.000+01:00

Vivo mas de noche que de día

sueño más despierto que dormido

bebo más de lo que debería

los domingos no suelo jurar

que cabiaré de vida

Na praza Vermella mentres a lúa mira dende o ceo.

Unha discoteca pragada de xente.

Eles alí, expresando os seus sentimentos nas cancións dos seus discos, mentres a xente salta, berra, empurra.

Unha canción resoa no meu peito e collo o móvil.

Da señal...non contesta...

A música invádeme e lévame a Chantada.

Recordo o pasado, esas noites no Tabú que parecían segundos, esas copas na compaña da xente querida. Santiago lémbrame a eses días, a eses instantes que nunca esquecerei.

Pouco a pouco a miña mente volve a Capitol. O móvil...

non contesta...

a música segue a soar.

Comentan que remata, que hai que marchar, mais a xente berra NUNCA MÁIS

En recordo dos tres anos pasados dende as mareas negras no Prestige, e a ese concerto da Fuga do venres 11:

Para as miñas nenas, por esas xoldras vividas no Tabú

PESADELO

2005-11-18T15:58:00.001+01:00

¿Quen espera a que a pinga de auga que escorrega pola miña ventá chegue ao seu fin?
Parece que o mundo non ten tempo para deterse ante as cousas insignificantes. Agora a moda está en avanzar, avanzar, avanzar, aínda que non saibamos para qué nin porqué e mentres nos teñen entretidos en avanzar, eles encárganse de borrar dos noso cristais esas pingas de auga.
Eu quixera que a miña pinga de auga permanecese disecada con brilo propio na miña memoria, para que cando eu esperte deste pesadelo me axude a recuperar o curso das outras pingas que coma min camiñan cara o seu fatigador fin.

NOVEMBRO

2005-11-04T15:32:00.000+01:00

Novembro é o mes da tristura.
Nace das nubes otoñais na caída dos mundos
Da loita entre dous universos, tempos distintos é confrontados nos que ti e eu nos atopamos
Servo de reises
ti o meu rei
A similitude xorde da indiferenza
Exclama
Chora
Proclama
Berra

Mais a neve cubrirá as verbas esquecidas do outono

OUTUBRO

2005-10-14T22:44:00.000+02:00

De ti, recordo os teus ollos verdes, as historias que me contabas á tardiña e os seus finais, cando me dicías fagamos unha revolución
ti e mais eu.
Unha gran revolución.
As cidades, os países e os continente, todos, contra
ti e mais eu.
Unha revolución susurrando, ou se dicir nada, en silenzo.
Unha revolución en outubro
túa e miña.
E eu contestábache Si, camarada.
E logo viñan os sorrisos.

E xa nunca pasaba mais nada.

INVERNO

2005-10-07T15:14:00.000+02:00

Odio
o sol
cando esperta nas mañás
de outubro
abrazando as nubes.
Solitaria e vagabunda
teño ciumes da súa ledicia.
Quixen que o día
estivese claro,
que o frío non me atrapara,
el so
eu abrazada a ti
esquecendo a miña absurda
existenza.
Celia

BREOGÁN

2005-10-03T20:07:00.000+02:00

Chámase Breogán e é un home lento.
Come lento, anda lento, nada lento, até fala lento. Pronunciar unha palabra, pódelle levar horas.
Case non ten amigos, por iso do seu problema, así que pasa parte dos días agochado entre as follas das horas e os días dos libros.

Calquera día a calquera hora, namorouse dunha rapaza, que non era nin guapa, nin lista, nin alta, nin tomaba batido de fresas. Pero a Breogán non lle importaba.
El só quería unha rapaza con tempo para escoitar e pasear sen presas.
Pero o día 7 de abril, mentres xogaba á ruleta e a roda rodaba con ese
ru-ru-ru que retumbaba nos seus oídos aprendeu a agochar o pánico tras dalgunhas palabras.
A partir de ese momento todo tornou en derrota.

Para o meu paiasiño preferido.

VICTORIAS

2005-09-24T16:08:00.000+02:00

Xogo nas tardes de outubro,

penso no longo camiño

vivido,

tardes longas e eternas

esperando a calor do sol.

Hoxe penso no mañá,

na tarde eterna

que existe entre ti e

eu.

Sempre xuro o mesmo

esnaquizar o sol

que se pon en oriente

e esquecer os longos días de frío

nas cavernas do lobo.

Quizais a vida só sexa un son

patriótico

que che invade a

ialma

ou...

tal vez sexa eu

o berro da victoria.

CELIA

MONOTONÍA

2005-09-23T22:56:00.000+02:00

En Santiago todo é monotonía.
Chove, e busco as bágoas que esvaran, suaves e veloces pola ventá.
Paseo, sen paraugas polas prazas perdidas.
Sento, no chan dalgunha calella a susurrar para min os poemas de Verlaine.

Susurro-os cando estou sola.
E berro-os cando a xente me mira.
Berro
Berro como unha tola
Berro
até arrincarme a
IALMA.
DovaL

CHOIVA

2005-09-22T15:26:00.000+02:00

Desde aqui desde mi casa, veo la playa vacía, ya lo estaba hace unos días, ahora está llena de lluvia y tu ahí sigues sin paraguas, sin tu ropa, paseando, como una tarde de julio pero con frío y tronando...

Teño morriña daquelas tardes de sol na praia, escoitando a Iván Ferreiro.

O sol, a calor, ti ollándome dende a area. Eu xogando nas algas e soñando coas sereas.

Observábasme, e eu só ria no meu cauto silenzo.

Agora nos días de choiva penso no preto que te tiven, tanto que resultaba lonxe e afogante.

Quixera poder espertar deste pesadelo e terte preto, que puideses apertar as miñas escamas de peixe e sentir a túa pel rozandome suavemente, pero outubro chega irremediábelmente.

(Dedicado as miñas nenas, por esas xoldras vividas no Tabú)

Celia

DaDá

2005-09-11T21:39:00.000+02:00

Rastro recordo aniquilar

cazador librar realidade

correr lembro recordou

toda dado demo

codia dano desexo

Dalí déspota do

mar alma medo

maldito miroume como

home mexo murmuro

laio lento melancolía

lado ela Alzheimer

legua lapis luzada

carmesí queixo quenda

como calar quente

adicción cabisbaixo casa

BRANCAS

2005-09-05T22:17:00.000+02:00

El era daquel tipo de persoas que a xente clasificaría como normais.
Tiña un traballo estable, gustáballe ler, ir o cine e polas noites pasear nas rúas de Madrid escoitando a Iván Ferreiro.
Cando a atopou a ela sentiu como se todo se derrubara, o seu mundo uníase ao dela; ou eso pensaba el.
-Chámome Xoana
Díxolle ela aquela tarde chuviosa de setembro cando se coñeceron.
-Eu Xurxo
Musitou el mentres a ollaba fixamente
Dende aquela tarde non se separaron. Paseaban, ían ao cine, e sobre todo xogaban ao xadrez. Aquel marabilloso xogo no que pasaban as horas mortas.
Un día ela desapareceu sen máis.
O único que lle deixou foron as pezas negras dun xadrez e unha carta que dicía:
-As paredes de Madrid son demasiado altas para min
Agora el vaga polas rúas solitario, buscando as pezas brancas que lle roubaron o mundo.

NA HORA DE CHORAR

2005-09-05T21:24:00.000+02:00

Todas as noites á hora de chorar, cando todo é negro acibache, esperto e abro a fiestra do meu cuarto.
Mais non hai nada.
Todo é negro, os salgueiros susurrantes, os bancos baldeiros e as ruas en ruiñas que me arrodean, xogan ao escondite durante uns instantes.
Invádeme o mes de setembro e a estrana sensazón de que vou a esquecer as cancións que me susurrabas e tamén, os teus dedos premendo as cordas do violino.

Sinto como se o día da derrota estivera a punto de chegar.

TERRA NEGRA

2005-09-05T02:09:00.000+02:00

Memorias dun sol cegador, baixo uns brazos ardendo que recollen gota a gota a suor que escorre a regos,baixo unha mirada guardiana que protexe aos suspiros desacompasados. Ficamos á espera de que a terra negra húmeda do outono non enfríe a paixón dun pasado non moi lonxano.

(gracias ranchiño)

XADREZ

2005-09-03T15:54:00.000+02:00

A raíña negra
movía o destino,
a branca xogaba
coas monecas da vida.

Eu,
o peón
só movía o silenzo
do teu baleiro

O cabalo olla
como as negras avanzan
mentres as brancas se derruban
inevitábelmente

O destino sempre vence

Celia González

O FIADEIRO DA AVOA SERVANDA

2005-08-31T21:01:00.000+02:00

Chega o día de San Martiño, e a Servanda érguese á mañanciña para sementar o liño no eido de baixo. A mañá preséntase dura e afróntaa cun grolo de licor de herbas.

O Manolo do Freire e o Xacinto dos Currás xa estaban coa liñaza preparada para sementar. O final do día co traballo feito voltan á praza para botar unhas parrafadas cos veciños de Requeixo.

Cando a flor do liño comeza a dar a cara, as mulleres baixa á tardiña para regar a colleita. No momento en que o bagullo está no canto da flor, arríncase, recóllese e coa mesma ponse na poza do lameiro e colócase con pedras e paos. Queda alí doce días.
Servanda e Otilia enrían o liño no prado de Choucelle para o secaren.

Gumersindo da casa da Dosinda trilla para separar o liño do tomento. Máis tarde segue o traballo na plaza para espadelar e rastrelar o liño, para así darlle a estopa ao Pepiño da Cesteira.

Co liño facíanse as estrigas quedando así listas para fiar.

O fiadeiro alá polo mes de Outono, facíase na cociña da avoa Servanda. Unhas mulleres fiaban e outras cantaba ao son das pandeiretas. No sarillo as marañas, na devanadoira os novelos, e as mazarocas a clarear.
Para rematar, cada unha a fiar no seu telar.

( Este foi o relato que fixemos as 3 xacias para o noso carro que levaba como título O fiadeiro da avoa Servanda. Polo relato non levamos ningú premio pero quedamos de terceiros (oe) e déronnos o premio pola mellor recopilación de material)

A FIN DO VERÁN

2005-08-31T15:52:00.000+02:00

Setembro entra a pasos axigantados e con el todo empeza a derrubarse. O sol, a praia, os amigos que se van...
Co fin do verán todo remata e comeza o frío, a choiva, as clases...
O único que nos da ledicia e que o verán do 2005 sempre o recordaremos polas moitas diversións que vivimos e que o inverno non fará que esquezamos.

( Esta publicación dedicámola a todas as nosas amigas e amigos que marchan de chantada coa fin do veran. Un bico das vosas amigas de xacias)

A CAIXIÑA DA GHORXA

2005-08-22T01:53:00.000+02:00

...Si, claro, recórdoo perfectamente. Foi o 20 de aghosto do ano 2oo5 a iso das 6.30 da tarde....
...fasía un sol de xustisa cando dixo as súas derradeiras palabras....
... si, téñoas aquí, ghrabadiñas na cachola... "Non é malo o viño d'aiquí" ...
... tal e como cho conto...
...claro, aínda me acordo que soaba de fondo ...esto... si oh!, deixa que lembre... un ghrupo... si home catro rapases de Madrid que cantaban en inghlés ...
...pero ti non lembras?...
... alí no medio da ribeira...
... pois así... de repente, oes, non volveu a desir nin chío...
...é que xa o disía a miña avoa, todas as persoas tímosche unha caixiña non mais ghrande ca das serillas... alí no fondo da ghorxa...
... onde... onde ghardamos todas as palabras nesesarias para a vida...
...como cho conto...
...é que o rapas era moi faladeiro e... e moitas veses polo medo a quedar calado disía cousas por disir, mais... en realidade non disía nada...
...e...claro, as cousas...pasan
...xa, xa sei que éche unha boa maghua...
...claro, claro aos 19 anos quedar sen fala...ten...tenche o seu aquel...non che digho que non...

...ah!...si, pois aghora pareseme que se dedica a cortaren cunhas tesoiras barrís de papel onde se anunsien ghrupos de rock...
...non, non penses que che ten moitos...
..é duro, é, non vaias pensar...

O VIOLINISTA DA PRATERIA

2005-08-03T00:11:00.000+02:00

Os raios de sol entran pola miña fiestra, outro día de verán.
Négome a sucumbir ao bochorno, ao rebumbio, ás bermudas, ás verbenas, vístome a miña bufanda de la e deixo que as sabas me devoren .
Preciso recordar aqueles eternos paseos por Compostela baixo a choiva sen paraugas e cos calcetíns empapados.
Sentarme na Praza das Praterías no banco mollado a escoitar a aquel violinista anónimo, a quen lle parecía dar o mesmo se o mundo funciona a pilas a butano ou gasolina.
El, el sempre tocaba a mesma canción.
E eu sempre facía o mesmo debuxo.
E logo, permanecía sentada vendo como as gotas de chuvia esvaraban polo retrato inundándome os dedos e o corazón de tinta azul.

BORNEO

2005-08-01T14:20:00.000+02:00

Aquí en Borneo chove normalmente dúas veces diarias.
Unha por a mañá, suavemente, e é como se a choiva bicara a terra. Outra pola tarde , rabiosamente, entón é como se a mordera.

Cada vez que chove eu acórdome de ti.

AGOSTO

2005-08-01T14:06:00.000+02:00

Cada agosto lembro a súa cara desfeita.
El nunca pensara que algo así sucedería e agora dábase conta que a vida é un delicado fío que rompe cando menos o esperas.
Dende aquel día do ano noventa a el dalle asco a súa cara e non soporta verse no espello; as naúseas chegan cada vez que pensa no seu rostro.
A culpa non foi del, mais séntese responsábel e cree que nunca o superará. Pensa que a solución é a morte, que a vida foi inxusta cando os separou, que el tivo que desaparecer con eles naquel río da provincia de Almería que os separou para sempre.

(A todas as persoas falecidas en accidentes de cohes e a aquelas afectadas que perderon a aos seus seres querido, en especial a Xurxo)

BACH

2005-07-25T13:37:00.000+02:00

A choiva esvara pola fiestra.
O vento zozobrante bate no faiado.
Ti tirado no sofá mentres a radio cuspe sons que resoan na túa cabeza.
Ela, naquel lugar sen praia, escoitando como o mar bate nas paredes e o silenzo invade o seu corazón.
Ese que chora mentres Bach resoa na túa cabeza.

O VERÁN

2005-07-16T16:08:00.000+02:00

Ola a todos os que ledes este pequeno blog dende xa fai uns meses, sabemos que ultimamente non facemos moitas publicacións pero e que o verán sempre é liado para todos. Uns na praia, baixo un inmenso sol intentando poñerse morenos; outros nas piscinas, no camping...
No verán todo é así.
De todas formas intentaremos escribir pronto e amosarvos partes de nos mesmas.

Unha forte aperta dende o Asma.

Os teus beizos
cubrían a miña
cara.
Esa que tantas veces
desprezaches.

Baleiros no silenzo (Celia)

Coas verbas que
nunca se oíron
fixen mapas
da túa existencia

Baleiros no silenzo (Celia)

DESPEDIDA

2005-06-17T10:38:00.000+02:00

Vai sendo hora de ir para casa carolo en mates un dous en historia, que chungo deixar unha panda tan guay en que pouco tempo o mellor rematou REMATOU!!!!!!!

Diso nada de aquí non marchamos sen quedarmos pro verán!!!

Agradecemos o voso seguimento semana a semana e a vosa participazón que fixeron posíbel que este pequeno retallo fora para adiante neste gran mundo da rede.
Porque xacias é:
Para o que lles gusta a literatura
Para os de letras
Para os de ciencias
Para os profes
Para os alumnos
Para os músicos
Para os que ríen
Para os que choran
Para os deportistas
Para as xacias
Para os tritón
Para elas
Para eles
Para ti
Para nós
Para
TODOS

Cóstanos moitos despedirnos, e abandoar o costume de baixar a biblioteca, eses grandes momentos nos que esprimíamos o cerebro na procura de algo que non fora un plaxio e que fora á vez creativo. Sentímolo se non o conseguimos. Tamén pasamos moi bos momentos, de desesperación co ordenador na procura de publicacións perdidas. Pero como podedes ver, As Tres Xacias están no seu momento máis creativo.
As Tres xacias non se rinden ante: os xelados, a calor, a praia de Viveiro, a preguiza, as longas noites de xoldra de verán..............

Imos seguir publicando no verán con menos frecuencia, para manter viva esta ligazón ao río Asma.

Xa para concluír rematamos cun poema do realista Verlaine:

Pon a túa fronte sobre a miña fronte

Pon a túa fronte sobre a miña fronte e a túa man
na miña man.
E faime os xuramentos que romperás mañá.
E choremos ate que amañeza,
A miña pequena fogosa.

SEN PALABRAS

2005-06-10T10:36:00.000+02:00

Non temos palabras. Estamos fartas desta merda de monotonía. Todos cren que teñen dereito a decirnos o que temos que facer, como o temos que facer e cando o temos que facer. Moito esixir e pouco aplicarse o conto. Se chapamos porque chapamos, se non fas nada porque non fas nada, se tes a letra grande porque tes a letra grande, se falas porque falas, se calas porque calas, o caso é non estar conforme.
Xa é hora de que todos poñamos as cartas na mesa, cada quen sabe ben o que ten que facer, así que fóra tonterías, XA NON TEMOS CÁSCARA NO CU!!!

CUMPREANAS

2005-06-03T10:37:00.000+02:00

Tocarei até que os meus dedos sanguen aquelas notas que cuspías para min, entre as nubes do teu pelo. Por iso sei que embarcamos nun tren no que a alegría e a tristura comparten vagón. Fumamos a razón e bebemos o corazón, non puidemos xuntar a auga con aceite. Volveremos a ser como aquela canción do ano oitenta e oito.

Din que hai un mundo de tentacións, tamén hai caramelos con forma de FELICITACIÓNS.

FELICIDADES ANITA.

U CU U US PUNTULÚS

2005-05-27T10:35:00.000+02:00

Un cu u muus uns puntulús furun un duu suluudu u unhu pruuu nudustu.
U sul quntubu cun tudu u suu furzu. Luck tuñu muutu vurguñu, usú quu pusuu tudu u duu bucu ubuuxu purquu nun quurúu unsunur u suu pupú. Cundu u cu cunsuusu du pruuu punsuu un murchur, puru cundu fuu puñur us puntulús u cu ustubu rubuu, u u pupú bruncu.

VIVA O DADAÍSMO

2005-05-20T10:36:00.000+02:00

Medo lúa vello silencio
principio sombras manicomio
latexar fondo refuxio mudo mundo

GAIOLA

Bomba cabaleiro día camiño
muros mártir altura terra suicidio
xordo violencia morcegos ferrocarril

BATALLA

Lume gloria nube días luz
heroica honor bolboreta mazairas
ceo iluminatiba inmensas ledicia infinito

LIBERDADE

SEMANA DA POESÍA EN CHANTADA

2005-05-13T10:45:00.000+02:00

Esta semana foi única!
No I.E.S. Lama das Quendas celebramos a I Semana da Poesía, que esperemos que se repita en anos vindeiros.
Durante estes cinco días houbo diferentes actividades relacionadas co mundo da poesía.

O luns comezamos coa exposición dos numerosos traballos que fixemos os alumnos de 1º de Bach, neste ano e no ano pasado.

O martes outo tanto do mesmo, pola mañá. E pola tarde, obradoiro de poesía a cargo de Soraya, Celia, Tania e Rafa.

O mércores, o día culminate, visitáronnos María Lado e Igor Lugrís. Recitaron numeros poemas das súas obras, publicadas, e no caso de Igor por publicar. Todos nos quedamos ensimismados ante a súa presenza.

Na tarde do xoves, dirixido por Manolo Figueiras, o obradoiro de poesía na rede, onde visitamos páxinas impresionantes, entre elas a de Yolanda Castaño, que causou sensazón entre todos os asistentes.

E xa para rematar, hoxe, venres 13, no recreo, concluirá a semana cun recitado de poesía. Composicións de persoas do instituto, e outros poetas "coñecidos".

TRAS O ARAME

2005-05-06T10:31:00.000+02:00

Cando subimos ao tren imaxinaba que nos levarían fóra de Alemania a traballar nalgunha fábrica textil. Esperabamos moito traballo en malas condicións pero nunca aquelas baixezas ás que fomos sometidas. Arrastráronnos ata a máis míserenta degradación da personalidade. A nosa esperanaza mermaba con cada desprezo que nos bapuleaba o corazón. Un corazón que xa non sentíamos, estaba adormecido polo frío, pola fame, pola indiferenza, polo lodo que embadurnaba as nosas vidas e desintegraba-NÓS.

A AZOTEA

2005-04-29T10:34:00.000+02:00

Sinto
como se todo o mundo ao mirarme sentise noxo de min,
escupo todo o lodo que levo nos dentes cada vez que falo de ti

quérote
pero quixera non querer facelo.

Non entendo
mediocrízame
ela nunca quixo baixar
sempre quedou na azotea
esperando un vento forte que a arrastrara ata min.

O ESPERTAR

2005-04-13T11:59:00.000+02:00

Aínda podía sentir os seus bicos esvarando pola miña inmadura pel. As súas mans percorreran o meu corpo facéndome sentir toda a calor da súa existencia. O meu corpo estivera inmerso en campos de algodóns e maizais creados só para min.

Xoana!!! Xoana!!!

Aborrézote!!

Aborrezo ter que abandonar os meus pronfudos soños para volver á miña gris realidade.Poño as zapatillas e a bata case sen consciencia do que fago.Baixo as escaleiras. Entro na cociña. Está alí. Percorro o seu corpo ata chegar ao seu rostro. Xa non é o dos meus soños. Ese rostro que tanto estraño e que chego a esquecer.

As miñas mans molladas, nesta auga fedorenta que me fai sentir o corazón esvarando polas tuberías deste cuarto, e sinto que xa non consigo rescatalo.
O batallón das sucias cacerolas que me encarcelan día tras día neste cuarto de rexas de estropallo, xabón e ferro.

Anhelo os días de liberdade nos que só existíamos ti e máis eu.

A volta das vacacións

2005-04-01T10:43:00.000+02:00

Ola amigos/as que ledes o noso pequeno blogger. A Semana Santa xa rematou e todo voltou a comezar; clases, profes, exames, o mesmo de sempre. Con este inicio tamén voltamos a escribir no noso blogger para seguirvos a contar todas as nosas inquedanzas e amosarvos algo da literatura que máis nos gusta.
A Semana Santa non trascurriu igual para as tres xacias. Doval e Sandra viviron unhas vacacións de diversión, saliron cos amigos e en xeral pasárono ben. Celia (eu) non o pasei tan ben, unha rotura de fibras nunha perna fixo que non puidera sair en todas as vacacións.
Iniciamos a volta das mesmas cun poema de Alfonso Rodríguez que lin estos días e que me gustou moito.

"Poesía es ti"
Ensalzar a beleza
Recrearme nunha paisaxe
Cantarte a ti, meu amor
Que te esquezo a miúdo
Protestar protestando
De min mesmo ou do resto
Xogar a facer rir
Con todo isto
Comezar por onde comezo
Acabar o rematado
Complexizar a existencia
Divagar sobre o cosmo
Debuxar os meus soños
Seguir buscando traballo
Queixarme de vicio
Queixarme con rabia
Apoloxizar as raíces
Cagarme en mil patrias
Cagarme en min mesmo
Ou sacar un cigarro
E continuar fumando

Subir o faiado Alfonso Rodríguez

"UNHA PARÉNTESE"

2005-03-18T10:38:00.000+01:00

Hoxe, día 18/03/05,aparcamos o blogger,os compañeiros, os profes,as clases,os studos,as dores de cabeza,os nervos,e como non: os exames.
Ata...dentro dunha semana.Comezamos as vacacións moi cansadas pero con ganas de olvidar todo e disfrutar ao límite.
Estes días de castidade e relixiosidade as tres xacias emerxerán das augas para ser un pouco máis felices.
Esperemos que o noso pequeno e modesto blogger vos causase un chisquiño de alegría.
Continuaremos á volta deste pequeno respiro con máis e mellor.
Para que a nosa terceira xacia (Celia) se mellore e poida volver con nós. Un biquiño moi mitolóxico.

Para Xenevra:

2005-03-15T09:55:00.000+01:00

Publicamos esta canción polo seu significado para nós.Fala sobre a imperfección das persoas e a razón imprescindible para vivir,a necesidade de sentirnos queridos para atpoar o sentido das nosas vidas.Esperemos Xenevra que servira para aclarar as túas dúbidas.
DEDICADA: André(por ser o primeiro)Anxo (por recordala)e a outra persoa sen nome.

"THE REASSON"

2005-02-23T12:31:00.000+01:00

I´m not a perfect person
There´s many things I wish I didn´t do
But I continue learning
I never meant to do those things to you
And so I have to say before I go
That I just want you to know

I´ve found a reason for me
To change who I use to be
A reason to start over new
and the reason is you

I`m sorry that I hurt you
It`s something I must live with everyday
And all the pain I put you through
I wish that I could take it all away
And be the one who cathes all your tears
Thats why I need you to hear

I`ve found a reason for me
To change who I used to be
A reason to start over new
and the reason is You

I`m not a perfect person
I never meant do those things to you
And so I have to say before I go
Taht I just want you to know

I`ve found a reason for me
To change who I used to be
A reason to start over new
and the reason is you

I`ve found a reason to show
A side of me you didn`t know
A reason for all that I do
And the reason is you

A NOSA VISITA A ALLARIZ

2005-02-23T12:00:00.000+01:00

.
O día 18 de Febreiro fomos co instituto á fermosa vila de Allariz. Pola mañá comezamos a nosa visita en Santa Mariña de Augasantas, onde vimos os restos dunha construcción de iglesia prerrománica, que nunca chegou a estar rematada. Conta a lenda que a santa que a habitaba foi martirizada por un romano que a quería poseer. A pesar de todos os martirios que a santa sufriu mantivo a súa virxinidade e a súa pureza. Un dos sacrificios aos que foi sometida: foi queimada nun forno que se atopaba, baixo das ruínas desta igrexa. Pero a virxe esfumouse por un pequeno burato. Finalmente conseguiron matala cortándolle a cabeza.

A continuación intentamos achegarnos ata un castro que se atopaba preto de alí pero debido a mala conservación dos seus arredores non conseguimos velo.

Posteriormente vimos unha igrexa de arte románico, na que a profesora de historia, María, explicounos todas as características e peculariedades desta igrexa.

Pola tarde demos un paseo polos arredores do Arnoia que nos agotou moito.

Para rematar a visita fomos a algúns museos que se poden ver na vila, o do xoguete, a fundación de Vicente Risco e para rematar o museo do coiro. Aproveitamos para saudar aos dous mozos que traballaban o coiro no museo e que tiveron moita paciencia con nós para explicarnos un pouco en que consistía o seu traballo.

Olvidándome de ti

2005-02-22T10:01:00.000+01:00

Quixera poder esquecerte
Olvidarme da túa existencia
Esquecer eses ollos marróns
cravándose en min
Olvidar o teu sorriso
a túa mirada
Esquecerme de que te amo
Olvidar aqules días
nos que me cría feliz
Esquecer todos os meus recordos
Olvidarme do teu ser
enrredado na miña mente
Esquecer a dor
Olvidar o tempo perdido
Esquecer as cousas
que me pasan pola cabeza
Olvidar aquelas tardes de inverno
Esquecer as bágoas derramadas
por ti
Olvidar
que te quero
só penso en olvidarte

Celia González (Proxecto do seu poemario)

XACIAS

2005-02-12T00:09:00.000+01:00

Hoxe, imos-vos falar das Xacias. Seres misteriosos, mitolóxicos e fantásticos, que habitan o noso río. O Asma!!Estas fadas que viven no fondo das pozas do río atraen aos mozos co seu encanto e inmensa beleza e lévanos á perdición. As Xacias gardan tesouros no máis profundo das augas. Non se sabe de ninguén que as vise e volvese para contalo, pois dise que cando ves a estas ninfas quedas engaiolado e prendido da súa beleza por sempre xamáis.Estas fadas galegas foron as inspiradoras do nome do noso blogger, porque se atopan moi preto de nós e sentímonos identificadas(xD).

Galiza

2005-02-04T10:36:00.001+01:00

GALIZA da saudade
chorada
amada a traves da dor.
Os teus fillos padécente.
Eu non.
¡Quixera morderte os labios até facerche sangue!
Quérote con rabia
con indignación.

Metáfora da Metáfora (María Xosé Queizán )

Con este poema queremos dar comezo o noso pequeno caderno, no que todos os venres publicaremos un anaco das nosas inquedanzas, pareceres e opinións sobre o mundo que nos arrodea ou simplemente do que nos acontece nas nosas vidas.

Decidimos escoller este poema porque María Xosé Queizán é unha gran poetisa aínda que o seu forte sexa a novela. Outra das cousas que nos motivou a facelo foi q este libro fíxonos descubrir unha poesía diferente aos clásicos que nos mandan ler no instituto, máis cercana ás nosas vidas.

2005-02-04T10:36:00.000+01:00